maandag 20 juni 2011

Dag 15 - 19 juni

Dit zou een vliegdag worden, maar dat pakte even anders uit.

Na een wat slechte nachtrust (teveel adrenaline nog in m'n lijf denk) doe ik samen met Roland nog wat boodschapjes. Daarna brengt George ons naar het vliegveld. Daar ben ik veel te vroeg, maar dat vind ik niet erg.
Wat ik wel erg vind is dat er een probleem blijkt te zijn met mijn eerste vlucht. En daarom kan ik mijn aansluiting naar Amsterdam niet halen. Arghhh... er blijken ook geen alternatieven te zijn. Er is nog iemand die op dezelfde manier strandt.
Alternatieven blijken er voor die dag niet te zijn, dus dat betekent een dag later vliegen.K.t. Ik vind het het meest vervelend voor de Tim en Isa. Ik krijg uiteraard wel vouchers voor een hotel bij het vliegveld, en wat andere vouchers.
Ik ben net aan het zoeken naar het busje van het hotel als ik m'n naam hoor. ? . Hier?
Het blijkt de Zwisterse groep te zijn die net een taxi wilden nemen naar het centrum van Oklahoma. Wat een toeval. Ze blijken ook in hetzelfde hotel te zitten. Ik stap in, we gaan langs het hotel, en 10 minuten later zitten we samen in de taxi naar het centrum. Goh, dat valt allemaal nog mee.
We eten Italiaans en gaan daarna te voet naar het memorial ter nagedachtenis van de enorme bomexplosie in 1995. Het is erg warm (40+), en daarom zien we volgens mij niemand op straat. Amerikanen doen overigens toch veel/alles met de auto.
Na het memorial gaan we terug en we drinken nog wat om bij te komen van de hitte. Daarna taxi terug naar het hotel, en nog een dip in de pool. We eten gezamenlijk en nemen de reis en alle opvallendheden nog eens door. Iedereen is het over eens dat de Charles en George zeer vakkundig zijn. Waar we het ook over eens zijn is het zeer slechte eten hier. Zielloos, ideeloos, te vet, te suikerrijk en veel te grote porties. Komt waarschijnlijk ook omdat we voornamelijk bij ketens hebben gegeten. Dat vindt ook overigens de lokale krant, waarin een kritisch artikel staat over ketens.

Tijd om nog wat feiten over de stormchase op een rijtje te zetten:
Start: 5 juni
Eind: 18 juni
Aantal dagen: 14
Aantal chasedagen: 10
Aantal chasedagen die bustdagen werden: 2
Aantal reisdagen: 4
Aantal reisdagen die chasedagen werden: 2
Aantal mijlen afgelegd: ca 6500 (10.000 Km)
Aantal stormen nagejaad: 16
Grootste hagelsteen: 6 cm doorsnee
Hoogste windsnelheid meegemaakt: ca. 75-80 mijl (140 kmph)
Aantal haboobs (zandstorm): 1
Aantal vliegende objecten: 1 (trampoline van 2,5 m doorsnee)
Aantal sheerfunnels: 4
Aantal bliksems van dichtbij meegemaakt: tientallen
Aantal tornados gezien: 1, EF0

Aantal gasten: 13, 3 dames en 10 heren
Aantal reisleiders: 3
Aantal hotelkamers: 14
Aantal benzinepomps aangedaan: te veel om te tellen
Aantal GB aan video: ca 50
Aantal foto's : ca 100
Aantal whatsapp-reageerders: 10
Aantal whatsapp-chatgroepen: 2
Aantal whatsapp-berichten: eh...veel. Gokje: 3000
Aantel viewers op de cam, max 215
Aantal bumps op de highway: honderden
Aantal fietsers gezien: 3
Aantal raadsels gedaan: veel, stuk of 40
Aantal spullen kwijtgeraakt: 1 (douchegel)
Aantal apps geinstalleerd gedurende reis: 5
Naschrift; aantal kilo's aangekomen: 0

Al met al een geweldige ervaring, die onvergetelijk is.


EN NU WIL IK NAAR HUIS!

zaterdag 18 juni 2011

Dag 14 - 18 juni - TORNADODAG




Vanmorgen weer de gebruikelijk routine. Goh, de allerlaatste dag, dat is echt supersnel voorbij gegaan.
Doel van vandaag is Noord Oklahoma / Zuid Kansas. Maar eerst moeten we Judy bij het vliegveld afzetten want zij moet vandaag al naar huis. Van#2 dropt haar af tegen een uur of 1, en niet te lang daarna rijden we twee vans weer samen over de highways.
Om een uur of half vier parkeren bij een benzinepomp. Wachten maar weer... alle dagen hebben dezelfde structuur. Om half vijf rijden we iets naar het oosten om beter in positie te komen. Na een half uurtje parkeren we boven op een heuveltje. Precies boven ons ontstaat een mooie storm, die al snel op radar verschijnt. De bui ontwikkelt zich razendsnel. We zien een sheer-funnel, en soort van kleine tornado bovenin de bui. We zien 'm wel een minuut.
Het begint alleen steeds harder te regenen dus we moeten herpositioneren. We gaan zuid, maar komen nog steeds niet uit de regen. We besluiten te wachten, maar het duurt langt voor de neerslag en grote hagel ons voorbij is. Als het voorbij is maken we opnames van een mooie wallcloud.
Verder maar weer, een aantal mijlen verderop. Weer die wallcloud, en in de berm vinden we een 6cm grote hagelsteen. Die wil je liever niet op je hoofd krijgen.
We moeten weer verder en dan slaat de stress toe. De bui ontwikkelt zich geweldig, en krijgt zelf een hook-shape. Dat zijn berichten! Alleen.. de wegen zijn op! We moeten omrijden.
We nemen na het omrijden een weggetje waarvan de brug blijft te zijn afgesloten. Nee he. We besluiten een eindje terug te rijden, door een dorpje heen, maar ook dat loopt ook op niets uit.
We moeten dus nog verder omrijden, en tegelijkertijd zien de plaatjes er op radar steeds beter uit. Man, schiet op! Als we eindelijk zuid kunnen, komen we in een gebied met allemaal bomen. Gloeiende, dit is bijna niet te handelen. Toe nou, opschieten!
Eindelijk komen we bovenaan een heuvel zonder bomen en met briljant uitzicht. We zetten de camera's op en aan, en we hebben echter super uitzicht op de roterende muurwolk. Terwijl hagel van verschillende grootte om onze oren vliegt, gebeurt het dan.....een tornado komt langzaam maar zeker naar beneden. Hij komt steeds verder naar beneden, en charles zegt dat ie de grond raakt (dat moet ik nakijken op video). Het gedeelte met condens er in komt op max. 2/3. 10 minuten duurt de tornado, daarna verdwijnt ie in de regen. WE'VE GOT HIM! Kippenvel en emoties die door m'n lijf gieren.
Boven ons hoofd is de volgende mesocyclone ontstaan dus we gaan weer verder. We blijven volgen en af en toe onstaat er nog het begin van een nieuwe tornado maar geen eentje zet meer door.Het wordt dan te donker om nog door te gaan, dus we besluiten te gaan eten.
De groepsstemming in het restaurant is combinatie van voldoen en uitgelaten.
We moeten nog een heel eind terugrijden maar niemand die daar om maalt.
Om 1:30 zijn we in het hotel.

Morgen naar huis! Oh yeah!
Aantal mijlen: 689

vrijdag 17 juni 2011

Dag 13 - 17 juni - chasedag


Waarschuwing: dit wordt een herhaling van eerdere dagen.

Nog 2 dagen en dat is het over. Het gaat wel heel erg snel zeg.
We doen de gebruikelijke ochtendroutine zoals altijd en om 11:00 zijn we onderweg. Doel van vandaag is een relatief klein gebied in Colorado. We zijn net weg als de voorspelde kans in dat gebied blijkt te zijn vergroot.

Om 13:30 begint de eerste buien op radar op te duiken. En niet veel later zitten we -samen met het whatsappende thuisfront- in de bekende achtbaan. Allerlei waarschuwingen stromen binnen en we achtervolgen weer verschillenden buien. Prachtige shelf- en wallclouds wederom en we doen ook een core-punch waarbij we midden door de bui rijden. De hagel is 2,5 centimer in doorsnede en ik ga nog even naar buiten om een paar te pakken. Daarbij word ik nog geraakt door wat laatvallende hagel. Het is op video vastgelegd en ziet er vast uit als een raar dansje.
We beleven dus veel, maar de "icing on the cake" zit er ook vandaag niet bij.

We eten bij een truckersrestaurant. De saladbar is echt goed en niet vet. Heerlijk.
Als we naar het hotel rijden maken we nog een keer hagel mee. Uiteindelijk zijn we om 00:30 in het hotel.

Morgen nieuwe (redelijk grote) en laatste kansen.
Aantal mijlen: 672

donderdag 16 juni 2011

Dag 12 - 16 juni - chasedag

Zoals gebruikelijk verzamelen we weer om 10:00 en doen het ontbijt in de buurt. Een van de medereizigers is zo ziek dat ze achterblijft in het hotel. Na het ontbijt pikken we haar weer op. Heel vervelend, ziek zijn, helemaal op een stormchasetour.

Op de een of andere manier beginnen zaken steeds meer in elkaar over te vloeien, en is het lastig te onthouden waar je nou ook al weer precies hebt overnacht/ontbeten. Ook hotelkamers en -nummers zijn inmiddels zo talrijk dat ze allemaal op elkaar beginnen te lijken.

Vandaag gaan we naar de westkant van Nebreska, niet al te gek ver van de Rocky Mountains af. Als we er naar toe rijden zien we de eerste wolken al ontstaan aan de horizon. Dit soort buien zijn zo groot, dat je ze over een afstand van 250+ Km kunt zien.
Op een gegeven moment steken we naar het noorden en begint de chase. Eerst zien we nog een hele hoop dustdevils, en een aantal daarvan leggen we vast. Het thuisfront is inmiddels ook weer aanwezig via de cam en whatsapp.
Vanaf 15:00 gaat het echt los. We maken prachtige opnamen van een wolk met rotatie. Daarna begint de achtbaan weer. De storm ontwikkelt zich goed, en het is nog vroeg dus we kunnen nog even. Bij stop 2 ziet het er echt heel goed uit! We rijden weer verder en we belanden in de voorste outflow-winden van de storm. En dat weten we. De winden zijn zo hard dat er een trampoline op hoge snelheid voorbij van#1 raast. De auto wordt gezandstraalt, en het lijkt wel nacht. Een moment moeten we stoppen want we zien de belijning op de weg niet meer.
We hebben veel tijd nodig om weer voor de storm te komen. En, er ontstaan ook weer nieuwe stormen. We blijven jagen en jagen. Uiteindelijk is het 20:00 als we realiseren dat het weer niet lukt. Voor het eerst op de reis slaat de vermoeidheid toe. 5 uur stormjagen gaan je niet in de koude kleren zien.
We eten bij de pizzahut, en rijden een uur naar het hotel. Daar drinken we nog wat bij de bar om de hoek en tegen middernacht is het bedtijd. Helaas... weer niet gelukt. Maar spannend was het wel.

Morgen nieuwe (kleine) kansen.
Aantal mijlen: 449

woensdag 15 juni 2011

Dag 11 - 15 juni





Vandaag is een reisdag. Bestemming is Nebreska. Na het ontbijt bij Denny's (alweer) gaan we naar het noorden om daar te laatste stand van de overstroming te zien. Dat dreigde al en is nu dus gebeurd. We zien een boerderij midden in het water staan en we zien nieuwe maatregelen die getroffen worden om het rijzende water tegen te houden. We kunnen nog net de weg naar het westen gebruiken om uit het gebied te komen. Morgen zal die weg denk ik onder water staan.
We zijn inmiddels weer in Iowa en rijden lekker verder naar het westen.
Na een tijdje krijg ik weer whatsapp berichten uit Nl. Nachtdier Jeannet is blij met alles wat een reden is om maar niet naar bed te hoeven, en dat is een whatsappende eega in de US een mooi excuus.
We whatsappen een tijdje gezellig door totdat het bericht komt dat we nog op een storm afgaan in de buurt. Alweer een bonus op een reisdag! Een storm op een reisdag voelt -hoe raar ook- heel anders dan een storm op een chasedag.
De stemming in de bus verandert en alle ogen zijn stijf op de radar gericht. Het is nog wel ver, maar de bui ontwikkelt zich goed. Als we er zijn hebben we nog steeds goede hoop. We maken mooie opnames van de bui. De volgende radarscans zijn niet hoopvol en de bui neemt in kracht af. We maken nog wel prachtige plaatjes, en gaan dat uiteindelijk toch naar het hotel.
Aangezien het al laat is, is het dit keer echt fastfood wat we eten. Uiteindelijk om 23:45 zijn we in het hotel. We hebben vandaag trouwens 4 staten aangedaan!

Ik check nog wat berichten en foto's, en ga dan naar bed.
Ondanks dat deze dag qua stormen eigenlijk netzo verliep als gisteren, was deze dag toch veel bevredigender.

Morgen nieuwe -naar het nu lijkt- goede kansen.
Aantal mijlen:530

Dag 10 - 14 juni - chasedag


Vandaag lijken alle seinen op groen te staan. De kans dat de "cap" breekt zijn beter dan gisteren. We nemen ontbijt bij Denny's in Lexana- KA, waarbij de deblokkade van m'n credticard gelukt lijkt te zijn
We gaan naar Cameron - MO. Daar zijn we om 12:30, en vanaf dan is het wachten geblazen.
Na een tijd komt er een tornado-watchbox uit voor ons gebied. Een uur later gaan de prognoses voor tornado's verder omhoog naar 60% kans op 2 of meer tornado's. Ondertussen zien we dat er stees meer stormchasers zich verzamelen in het gebied. Het benzinestation waar wij staan wordt aangedaan door in totaal 4 andere stormchaseteams. De lokale mensen, ook hier, hebben altijd 2 vragen: "Zijn jullie stormchasers?" en "Verwachten jullie hier in de buurt een tornado?".
We wachten, wachten en nog meer wachten. Tot het echt vervelend begint te worden. Om 17:00 krijg ik twijfels of het nog wel gaat lukken. We staren naar de radar maar er gebeurt nix.
Dan om 17:30 krijg we het sein "nog 5 minuten". Op de radar zijn de eerste blimps te zien... buien die onstaan. Yeah!
We rijden naar de zuidoost kant van de meeste interessante bui. Deze lijkt zich goed te ontwikkelen en bij de eerste stop zien we een "funnel" hoog in de wolk. Mooi. We komen weer in de bekende achtbaan terecht. Bij de 2e stop lijkt de bui echter in elkaar te zakken. Balen! Terwijl we verder rijden blijkt er toch weer nieuwe ontwikkeling te zijn. Maar na een uur is het echt over.
De jacht was leuk, het resultaat teleurstellend.
We eten in St. Josephs (derde keer dat we daar zijn) bij Buffalo-chicken-wings: echt heerlijk eten. We praten nog wat na, en proberen met z'n allen de teleurstellende dag een plaats te geven.

Morgen een reisdag.
Aantal mijlen: 225

maandag 13 juni 2011

Dag 9 - 13 juni - chasedag



Vandaag verslaap ik me bijna en echt precies op tijd ben ik bij de vans. Darn, toch wat eerder naar bed gaan.
De dag van vandaag is een "loaded-gun situation". Alles is goed alleen is de vraag of er voldoende power is om de middelste laag van de atmosfeer te doorbreken. Vandaag eten we weer aan de overkant van de straat voor de verandering. Daarna nog naar de laundramet voor wat was terwijl ik dan wat boodschapjes ga doen. Ik bekijk mijn whatsapp berichten, en ik heb o.a. een foto van een legozelfbouw-tornardomeetmachine van Tim. Soort van prototype TIV-3. Prachtig gemaakt, en ik laat het trots aan iedereen zien die dat wil (en niet wil ;-) ).
De rest van de dag ontwikkelt zich eigenlijk net als de dag van gisteren. Wachten tot er wat gebeurt. We rijden wat naar het noorden om een mogelijke overstroming te zien. Die zien we niet, maar we zien wel de voorbereidingsmaatregelen op de overstroming (van de rivier Missouri). Na 3 uur lokale tijd doet het thuisfront via whatsapp ook weer mee.
We rijden weer naar het zuiden terug en wachten nog wat meer. Om 17:30 is het duidelijk dat het vandaag niet lukt.
We gaan eten en terwijl we daar zitten, komt de TIV2 bij het restaurant parkeren voor een hotel in de buurt. Ik ga opnieuw op de foto, nu dus voor de 2e keer.Oh ja, bij het bestellen van een biertje moest ik m'n ID laten zien. GRIN.
We rijden nog een uurtje naar het volgende hotel, en scoren daar opnieuw wat bier (na een wandeling van 3 Km).

Morgen nieuwe kansen. De situatie lijkt op die van vandaag.

Aantal mijlen:253
PS. Reageren op de blog moet vanaf nu makkelijker zijn.

zondag 12 juni 2011

Dag 8 - 12 juni - chasedag

We verzamelen weer om 10:00 ( nou ja, 9:00 lokale tijd). We proberen aan de overkant te eten, maar de zaak is gesloten in verband met 'remodelling'.

Nou ja, dan onderweg wat zoeken. Dat lukt, en ontbijten doen we ergens bij een lokale zaak waarbij we de zaak nogal overrompelen en de serveerster en de kok niet helemaal weten hoe ze er mee aan moeten.
Vandaag zou een travel-day worden, maar de vooruitzichten op chasen zijn goed. In het gebied waar we toch naar toe moeten. Allrighty!

We zijn nu halverwege de tour en dat is een mooi moment om eens wat zaken op een rijtje te zetten.
Allereerst onze groep (had ik natuurlijk al eerder moeten doen). De groep bestaat uit: Geranno, Sandro, Pascale, Tiziana en Ben uit Zwisterland. De eerste vier zijn vrienden van elkaar. Dan Marc uit Canada, Judi, Todd en Matthew uit de USA en de Nederlanders Alex, Deborah en Roland. De reisleiders zijn Charles (hoofd), George (driver van#1) en Mike (driver van#2). Het is een superleuke groep met wel een buitenbeentje (zonder dat hij het merkt/ergens last van heeft).

De staten die we achtereenvolgens hebben aangedaan zijn: Oklahoma, Kansas, Nebraska, Iowa, South Dakota, North Dokato, Minnesota, Wisconsin, Missouri, Illinois en Colorado. Een aantal hebben we al dubbel aangedaan.

Okay, genoeg feiten, terug naar vandaag. Ik informeer het thuisfront dat we toch gaan chasen en even later hangen Maya, ArendJan en Jeannet in de chatgroep van whatsapp en volgen ze de live-cam. Onderweg doen we ondertussen een heleboel raadsels (nice). In Selina.-KA, waar we afwachten of er zich iets ontwikkelt, blijkt het allemaal lang te duren. We wachten, en wachten nog meer. Helaas...het lukt niet vandaag. Dat is toch wel slecht nieuws. Het goede nieuws is dat ik het het tafelspelletje "Who is this" van George na 3 dagen eindelijk oplos.

We rijden nog een heel eind door en zijn uiteindelijk om 22:45 in St. Joseph - Missouri. Daar kopen we snel nog wat bier, en doen wat was. Op mijn kamer zitten we met een aantal nog wat na te kletsen met een biertje. Als de was gedaan is, is het genoeg geweest voor vandaag. De kamer heeft trouwens een strijkplank (dat heb ik op een hotelkamer nog nooit gezien) maar die heb ik natuurlijk niet nodig.

Morgen nieuwe (goede) kansen.
Aantal mijlen: 502

Dag 7 - 11 juni - chasedag


Vandaag zijn de vooruitzichten goed, en voor een klein gebied. Dat maakt het makkelijker qua chasen.
We verzamelen weer om 10:00 en ontbijten aan de overkant van het motel. Het duurt allemaal wat lang, en ik heb zelfs nog de tijd om een vogelgids te kopen. Nog even naar huis bellen om te vragen of Jeannet de eventuele blokkade van mijn creditcard wil laten opheffen. En ik bel nog even naar ma om haar te feliciteren met haar verjaardag.

On the road again! We komen duidelijk in een ander landschap terecht. Heel vlak, nauwelijks bewoond, en de dorpjes die er zijn zijn halve spookdorpjes. We steken eerst een tijdzone-grens over en daarna weer een stateborder en komen in Colorado terecht. Dat is dan staat nummer 11. We naderen Lamar (onze eerste target) als de eerste stormen al op radar opduiken. Er zijn er meerdere en we gaan voor de Noord-Oostelijke bui. Via whatsapp stel ik een aantal vrienden op de hoogte. Even later zitten we met z'n vieren in een groupschat. Echt, wat een topapp is whatapp. We proberen ten zuidoosten van de bui te komen, maar dat lukt niet. Er zijn in dit gebied heel weinig wegen, dus het is echt puzzelen. Thuis in NL leven Jeannet, Maya, Manon en Wil volop mee. Volgens mij is het voor hun net zo spannend als voor ons.
Als we uiteindelijk achter de bui zijn en is het beste er vanaf. We rijden onafgebroken door naar bui 2 die er wel heel aantrekklijk uit ziet. Te aantrekkelijk want we moeten nog wel 3 kwartier rijden om er bij te komen. De bui ontwikkelt een steeds mooiere haak op de radar en niet veel later komt er een tornado-rapport binnen voor bui 2. Arrgghhhhhhh! We rijden er nog wel naar toe, maar we zijn te laat. Damn, dat is een fikse teleurstelling. Ook voor de meekijkers uit NL. We maken een pitstop en herevalueren. Dan blijkt dat het vandaag niet meer lukt.
Terwijl we naar ons motel rijden zien we in andere staten nog allerlei stormen onstaan waarvan een aantal vermoedelijk met tornado's. Zucht, het is nog niet makkelijk dat stormchasen......We maken nog wel een aantal foto's van mammatus-wolken.
In het hotel gebruiken we nog even de tv om te controleren op de manuele focus op de filmpjes goed staat afgesteld. Dat blijkt goed te zijn. De groupschat stuur ik door naar de mail: 604 berichten blijken we getypt te hebben met z'n allen.

Morgen een reisdag met een kleine kans op chasen.
Antwoord op de prijsvragen:
1. Ik kan er geen noemen.
2. Mozarellasticks als entree, 2 pizza's en als side-order drumsticks. En 2 blikjes sprite om de zaak weg te spoelen. Kleine kanttekening: hij is zelfs voor een Amerikaan wel heel erg maf.
Aantal mijlen: 580

vrijdag 10 juni 2011

Dag 6 - 10 juni

Vandaag belooft een chasedag te worden, maar na het ontbijt (laveren om vette hap dit keer niet mogelijk) blijkt het toch anders te worden. Er zijn veel te veel stormen en ze zijn te chaotisch om tornadisch (bestaat dit woord?) te worden. De tourleiding stelt voor om te kiezen om voor morgen in positie te komen, en daar is iedereen het mee eens. Na de bonuschase van gisteren is het feit dat we nu niet gaan chasen wel een teleurstelling.
Later op de dag blijkt dat we de goede keuze hebben gemaakt, want de kansen voor morgen in het beoogde gebied verbeteren. Dit allemaal aan de hand van de voorspellingen van de Storm Prediction Center.
Onderweg wordt er het nodige gewhatsapped (alweer), ge-internet en gegeind. George heeft een zak enorme hete chips bij zich met teksten op de zak als "feel alive" en "blairs death rain". Ze zijn inderdaad heel scherp en niet iedereen in de van waagt zich er aan. Uiteraard blijven we ook de radarbeelden volgen... om te zien of we nog iets missen. Niet dus.
We steken weer een stateborder over en belanden weer in Kansas. We hebben in deze 6 dagen 10 states aangedaan, en zo rond de 4000KM gereden.
Om 18:30 zijn we bij ons hotel en om 19:30 zitten we in het lokale steakrestaurant. Daar hebben we ons beste maal tot nu toe. En zowaar groente! Heerlijk. Aan de bar horen we nog wat tornado-verhalen van reisleider Mike, en krijgen we les in tornado-meteorologie. Een Amerikaan die aan de bar zit vraagt wat we doen, en als we zeggen stormchasen (tegen betaling) valt hij bijna van zijn barkruk. En hij verklaart ons voor gek... :-)

Morgen nieuwe (goede) kansen. Zoals het er nu naar uitziet zijn er kansen voor de 16e-18e op een outbreak (veel tornado's). Oh yeah.
Tot slot:
Prijsvraag 1. Noem een Amerikaanse gerecht zonder vlees, kaas, ei of een overdaad aan suiker
Prijsvraag 2. Wat eet een -wat vreemde- Amerikaan op een SAS-dag bij de pizzaboer.
Antwoorden morgen.
Aantal mijlen:428

donderdag 9 juni 2011

Dag 5 - 9 juni


Om 8:30 gaat de wekker. Na wat opruimen en douchen Skype ik met het thuisfront... dat gaat heel goed (alleen af en toe valt het geluid weg), en ik ben weer helemaal bij met thuis.
Om 10:00 verzamelen we weer, en steken we de straat over voor een ontbijt. Ik weet dit keer langs de vette hap te laveren en neem cornflakes en een fruitbeker.
Vandaag is weer een verplaatsdag, om voor morgen in positie te komen. Er zijn wel interessante gebieden maar die zijn allemaal te ver weg. Eerst gaan we echter nog zoeken naar het mogelijke damage-path van de mogelijke tornado gisteren. We vinden uiteindelijk een omgewaaide boom en wat afgebroken grote takken, en echt overtuigend is dat niet.
We kiezen een plaats voor morgen en dat is Macon - Missouri. Onderweg de standaard schermutselingen als whatsapp, internetten en mailen. We steken meerdere stateborders over en belanden in Illonois, Iowa, en later in Missouri.
We zijn al aardig dicht bij het motel als we op een supercell afrijden... toch nog chasen dus, dat is een onverwachte bonus! We proberen voor de storm te komen, en dat lukt uiteindelijk ook. We belanden weer in de achtbaan van opnames maken, herpositioneren, opnieuw opnames maken. Aanvankelijk ziet de storm er zeer veelbelovend uit, maar een zogenaamde microburst helpt de stormontwikkeling om zeep.
Darn, daar balen we allemaal van.
Onderweg eten we nog wat, en om 21:30 zijn we bij het hotel. Dan is het tijd om met een biertje het weerlicht van voorbijrazende stormen te kijken. Uiteindelijk neemt dat ook af, dus is het tijd om te gaan slapen.

Morgen nieuwe (grotere) kansen.
Aantal mijlen: 448 (alweer)

woensdag 8 juni 2011

Dag 4 - 8 juni - chasedag



Na een korte nacht slapen word ik vlak voor de wekker wakker. Een ontbijtje in het hotel, en om 10:00 zijn we alweer op pad.
Vandaag belooft een interessante dag te worden. Goede kansen op zwaar weer.
Stap 1) ronden we af rond een uur of 3. Tussendoor bij een pitstop bel ik naar het thuisfront en tegelijkertijd zwaai ik in de cam. Erg leuk. Bij de stop om 15:00 is het een combinatie van whatsapp en cam. Ook erg vermakelijk: je staat in de VS voor een live cam en hebt via whatsapp contact met NL.
Stap2) duurt tot 16:30 (ofzo). We krijgen een -5 minutes- signaal van de reisleiders (die zijn allemaal gek, maar op een goede manier). Terwijl we weg rijden zien we op de laptop van reisleiders een prachtige supercell in ontwikkeling. We komen dus aan bij stap 3) Een half uur later zijn we op de plaats van bestemming. Onderweg maken we de eerste video-opnames.
We zien inderdaad een enorme onweerspartij op ons af komen. En, we zien de eerste wallcloud. Dat is dan stap 4). We zijn dan nog een, wel heel belangrijke, stap verwijdert van een tornado. We blijven daar ongeveer 10 minuten staan, en dan gaan we opnieuw herpositioneren. Vanaf dat moment is het een soort achtbaan van opnames maken, instappen, blijven kijken, uitstappen, opnieuw opnames maken. De supercell wordt alleen maar sterker omdat een tweede cell er in op gaat. Bij de derde stop blijven we in de auto zitten i.v.m. de hevige bliksem. Dan komt de chauffeur van van#2 naar buiten rennen en zegt de magische woorden.... " tornado"..... bijna iedereen rent onmiddellijk naar buiten, maar we zien helaas niet wat we hopen. Wel enorme slagregens en rukwinden en het is aardedonker... het lijkt wel nacht. We herpositioneren opnieuw: dit keer bij een benzinepomp. " We will let the storm hit us". Dit met als bedoeling om enorme (=baseball size) hagelstenen te zien vallen. Na ca. 15 minuten bereikt de onsweersbui ons.... de wind trekt aan, het begint zachtjes te regenen, het gaat harder waaien, en nog harder. Achter de auto schuilen is niet afdoende meer en we verplaatsen ons naar een overhang van de benzinepomp. De wind zwelt nog verder aan tot 120 kmph. Dit gaat gecombineerd met steeds harder wordende slagregens. De wind draait ook af en toe, dus na verloop van tijd ben ik zeiknat. De wind is zo hard dat een reclamebord sneuvelt. De lichten in de straat vallen een paar keer uit en we horen de sirenes. Ik stop met filmen, zodat de camera niet nat wordt. Het lijkt echt een eeuwigheid door te gaan. Dan gaat het hagelen: de grootste hagelsteen heeft de omvang van een 50eurocentmunt. Even later rijdt George van#1 voor en stappen we allemaal zo snel als we kunnen in. In de auto doe ik mijn compleet verregende t-shirt uit en trek een sweater aan. Het water sompt in mijn schoenen. Onderweg liggen veel grote takken op straat, en zels een flink boom is omgewaaid.
Bij de pizza-pit waar we dan neerstrijken voor het eten wisselen we ervaringen uit. Met veel enthousiame en verwonderig. Bij nakijken van de videobeelden wordt de tornado voorlopig nog niet als zodaning beoordeeld. Dat zat er wel in. Maar niemand lijkt dat erg te vinden.
Om 22:00 zijn we in het hotel. De natte spullen belanden op de airco...ik hoop dat in ieder geval dat mijn schoenen morgenvroeg weer droog zijn. De laptop, telefoon, en videocamera gaan aan de laders, en de foto- en videocamerainhoud dump ik op een externe harde schijf.
Als ik dit type hoor ik op de achtergrond onweer.... is nog een restje van het front dat we vandaag hebben nagejaagd.

Wow... wat een dag.

Morgen nieuwe (maar wel wat kleinere) kansen.
Aantal mijlen: geen idee.....Edit: 448

dinsdag 7 juni 2011

Dag 3 - 7 juni - chasedag


Tada... ik word wakker om 8:00. De ergste jetlag is dus over. Na een eenvoudig ontbijt, gaan we voor North Dakota. Waarschijnlijk daar weer het noordelijkste stukje van, dus we zitten tegen de Canadese grens aan. De wind waait flink, maar dat schijnt niet uit te maken.
Vandaag wordt de eerste chasedag. Het recept daarvoor is:
1) in de buurt komen van een interessant gebied. Dat houdt in reizen van ergens rond 10:30 tot 14:30 - 15:00
2) daar afwachten of er zich "iets ontwikkelt"
3) achter de interessantste grote buien aan

We beginnen dus met 1). In de VS is alles groter, dikker, omvangrijker, en dat geldt ook voor het wegenonderhoud :-(. Tegen 11:00 steken we de stateborder over naar North Dakota. Om 12:00 zijn we in Fargo - ND. Tijdens de pitstop worden de twee voorste banden van van#2 vernieuwd.
Tijdens het wachten komt de TIV2 het benzinestation binnenronken. We geven Sean Casey een hand, en de TIV2 leggen we vast op foto.
Na een uur wachten rijden we naar het oosten naar Minnesota. Daar is het wachten hoe het zich gaat ontwikkelen. Voor een tornado moeten er best veel omstandigheden kloppen en vandaag doen ze dat niet allemaal volledig..... afwachten dus.

Na 3 uur wachten besluiten we nog wat verder naar het oosten te rijden, maar helaas gebeurt er niets meer. In vaktaal: de CAP was te sterk. We halen stap 3) dus niet.

Morgen is er een interessant gebied in Wisconsin, dus we rijden tot diep in de nacht door om voorbij Minneapolis te komen.

Morgen weer nieuwe (grotere) kansen met chasedag 2.
Aantal mijlen: 588

maandag 6 juni 2011

Dag 2 - 6 juni

De slaap zit er dit keer op om 6:30. Dat gaat de goede kant op! We verzamelen weer om 10.00. Voor die tijd nog even de tijd genomen om wat foto's te nemen...blijk ik toch de fotocamera van m'n schoonouders te hebben meegenomen. Toch maar even wat mee oefenen dan. We hebben wederom een brunch om 10:15 - een Ceasars Salade met crisp chicken. We tanken de van's nog vol en op naar interstate 81 (Nebreska). De reis zal vandaaag eindigen in Watertown (South Dakato). In de bus wordt er veel gelaptopt/ge-i-phoned en geblogd. Daarnaast wordt er veel gegeind, absoluut een hulp om al die mijlen te verstouwen.
We doen achtervolgens Nebreska, Iowa en South Dakota aan. Onderweg zien we hoe de Missouri rivier bijna buiten haar oevers treedt, en zien we ook de nodige zandzakvulacties. Het lijkt bijna NL wel, met haar rivieroverstromingen. Onderweg volgen we zaken als de "severe weather prediction" nauwlettend.
We eten bij Fuddruckers die als motto "World's Greatest Hamburgers" hebben. Ik neem de Inferno (de kleinste: 1/3 pound). Na een hap ben ik m'n stem even kwijt en ik verwijder toch maar wat van de Galapenjo-pepers. Onder het eten raak ik aan de praat met reisgenoot Marc die voor de kabelmaatschappij van Canada werkt over GSM, Edge, HSDPA en LTE.
In de auto terug komt het bericht door dat in Koersel (Belgie) een windhoos is geweest (http://www.youtube.com/watch?v=Urph3clFDeI: "Ik zie bomen vliegen"). Wat de stelling van George onderbouwt die zegt dat de tornado's vooral daar op treden waar de reisgenoten vandaan komen. Ingecheckt bij weer een andere hotel-keten, en een zeer fraaie kamer dit keer. Nog even naar de Wallmart voor een bal, een frisbee, batterijen, en wat voer. Bij de liquer-store halen we wat bier, en ik hoef geen ID te laten zien... dat voelt bijna als een teleurstelling.

Morgen naar North Dakato: de voorspellingen lijken gunstig.
Aantal mijl: 525

Dag 1 - 5 juni

Om 5:30 zit mijn slaap er echt wel op. Ik bekijk de reactie's op mijn sliert, kijk wat het thuisfront heeft beleefd, kijk wat tv, en douche. Naar de supermarkt (mijn vraag wanneer die open gaat geeft veel fronsen: 24-7 natuurlijk) en sla wat fruit, snoep en drinken in.
Om 10:00 verzamelen voor de eerste briefing. Duidelijke, uitgebreide instructies door Charles en George , en uiteraard het ondertekenen van de wij-zijn-niet-verantwoordelijk papieren.
De dag van vandaag wordt een verplaats-dag. Andere opties zijn: chaseday (yeah baby) en downday : niets te doen. We verplaatsen ons naar het noorden (naar Kansas) en dat zullen we morgen ook doen. Na een erg Amerikaanse brunch (alle vooroordelen over vlees, vet en suiker, komen om 11:00u al uit), waarbij er gelukkig ook salade en fruit is, gaat het dan echt gebeuren. Samen met 3 NL-ers, een Amerikaan en een Amerikaanse belanden we in van#1 bij Charles en George. De Amerikaan spoort niet helemaal. Volgens mij iets in het autistisch spectrum. Van#1 heeft wifi dus whatsapp en mail gaan gewoon door.
We zien onderweg een heel grote zandduivel en interpreteren dat als een goed voorteken. Andere goede voortekenen schijnen te zijn: het aanrijden van een vogel en charles die overgeeft. Slecht voorteken is het aanrijden van een hert.
Onderweg natuurlijk allerlei kleine en grote ervaringen over tornado's die gedeeld worden. Bij de 2e tussenstop ervaren we hoe warm 96F is. Eindbestemming voor vandaag is : Salina - KA. Net gehoord dat we daar voor een home-style American BBQ gaan.
Salina uiteindelijk bereikt tegen 16:30. Gelijk een plons in de pool gedaan met de Zwitsers. De Amerikanen hebben het waarschijnlijk te druk met het scoren van snacks.
Het American BBQ-restaurant valt wat tegen. Daarna proberen we wat bier te scoren, maar de restaurants in de buurt serveren geen bier. En de lokale shop verkoopt wel bier, maar niet op zondag (!). Morgen nieuwe kansen.
Aantal mijlen: 274

Dag 0 - 4 juni

Ik word weggebracht met de auto door Jeannet. Met een kleine snik afscheid nemen we afscheid op het vliegveld. Even vreemd geld halen, bagage afgeven, de douane door en even later zelf en handbagage door de scanner.
9 uur vliegen is lang zeg. Ik klets wat met een Noorse arts die onderzoek doet naar Delirium, en daarvoor naar een conferentie gaat. In Memphis is het knap warm bij het uitstappen. Daarna in de rij voor Immigrations (getimed: het kost ongeveer 5m per persoon). Gelukkig zijn wel mijn 10 vingers en gezicht in de IT-spelonken van de USA voor eeuwig vastgelegd. En ik ben geslaagd voor mijn "wat kom je hier doen"-examen.
De overstap verloopt spoedig, en ik heb nog even tijd voor een sub veggie met daarop heel veel opties. Precies 'on schedule' kom ik aan in Oklohamo city, en neem een taxi shuttle. Bij het uitstappen bij het motel is Charles Edwards, tourleader, er ook. Want, de tour2-group is net binnen. Nog wat handen schudden, en luisteren naar de verhalen van group 2 . Hebben van alles meegemaakt, en ook een tornado gezien.
Het wifi van het motel doet het prima dus ik slinger een hele sliert berichten de wereld in (twitter, whatsap, email)
Uiteindelijk 22:30 lokale tijd ga ik naar bed. Ik denk niet te kunnen te kunnen slapen, maar dat valt alleszins mee.
Aantal mijlen: 5000+